Beni en çok sevdiklerimi kaybetmek korkutur. Hep bir adım geride durmuşumdur; asla yüzleşmeye cesaretim olmaz bu korkuyla. Adını bile koyamadığım bir korkudur bu.
İster bencillik ister yalnızlık korkusu... Siz adını nasıl koyarsanız koyun, bana hep ağır gelecektir onun yükü. Kendimi hep "cesur yürek" diye tarif etsem bile o yük fazla gelir yüreğime.
Sizin buna benzer korkularınız oldu mu hiç? Bazen kendinize bile itiraf edemediğiniz... Bildiğiniz ama bilmezden, görmezden geldiğiniz.
Şimdi tam sırası bence. Hepsini önümüze alalım tek tek. Hasbıhal edelim onlarla; cesaretle, çekinmeden. Ortaya dökülsün eteğimizdeki taşların hepsi. Varsın dağılsın her biri sağa sola; işte o zaman anlarız korkulacak şeyler değiller aslında.
Sonra kocaman bir "aferin" verelim kendimize; bu sınavı da başarı ile geçtik diye.
Her derdin dermanı sadece bizde gizli yine...
