Dünya üzerindeki en kısa ama en etkili yolculuk, iki dudak arasından süzülen o basit kelime ile başlar:
Merhaba.
Çoğu zaman alışkanlıkla, bazen ayaküstü, bazen de nezaket gereği telaffuz ettiğimiz bu kelime; aslında insan ilişkilerinin temel taşı, yabancılığın panzehiri ve yabancılar arasındaki buzları eriten ilk sıcak dalgadır.
Bir tanıma ve tanınma isteğidir. Birine merhaba demek, sadece orada olduğunuzu belirtmek değildir; karşınızdakine, “Seni görüyorum, seni fark ediyorum ve seninle barış içindeyim.” demenin en kestirme yoludur. Bu sözcük aslında muhatabına, “Benden sana zarar gelmez, benim yanımda ferah ol.” mesajını iletir.
Yalnızlığın sessiz çığlığını kırmak
Kalabalıkların içindeki yalnızlıklarımızda, bir asansörde karşılaştığımıza bir merhaba demek, toplumsal bir sözleşmenin imzalanması gibidir. O an, iki yabancı arasındaki devasa boşluk, beş harfli bir köprü ile ulaşıma açılır. Hiç tanımadığımız birinin bize gülümseyerek merhaba demesi, bazen en karanlık günümüzde küçük bulutların arasından sızan güneş ışığı etkisi yaratabilir.
Yeni başlangıçların kapısı
Her dostluk, her derin aşk, her başarılı iş ortaklığı bir merhaba ile başlamıştır. O, henüz yazılmamış kitabın ilk cümlesi, keşfedilmemiş bir kıtanın ilk adımıdır. Eğer o ilk adım atılmazsa, potansiyel güzelliklerin hepsi zihnimizin kuytu köşelerinde sıkışıp kalır.
Belki de dünyayı kurtaracak olan büyük nutuklar değil, samimiyetle söylenen küçük kelimelerdir. Cömertçe merhaba diyebilen insan, hayata ve insanlara karşı kapısını açık tutar.
Bugün, sadece alışkanlıkla değil, gerçekten hissederek birine merhaba demeyi deneyelim. Sadece bir başlangıç değil, aynı zamanda ruhun ruhla kurduğu o gizemli ve sihirli temasa şahit olalım.
