Yalnızlık...
Bazen biraz can sıkıcı, bazen ise bir ihtiyaç hâsıl olur bence. Başarabilirsek eğer bir yeniden doğuş, başaramazsak sanki içimizde bir kayboluş. Özel anlar mı olsun, yoksa bir zaruret mi; tercih aslında bizde.
Benim için yalnızlık çoğu zaman bir ihtiyaç. Yeniden dolum yapmak için, iç muhasebemi gözden geçirmek için. Alacaklarla, borçlarla yüzleşme vaktidir benim için.
Öz şefkat vaktidir. Unutup ihmal ettiğim kendimle, hasbihal vaktidir. Kendim söyler, kendim dinlerim yine kendimi, sessizce. Soru-cevap yaparım, cesaretle, içten içe. Cevapların en samimisi de, orada gizlidir işte. Çekinmeden yüzüme çarparım hatalarımı; her baktığımda görüp bir daha yapmayayım diye. Överim iyi yanlarımı kendime, "Devam böyle işte, aferin bana!" diye. En güzel şarkıları söyler, coşarım kendi içimde.
Hazır olduğumda, kalabalıkları kabul eder; hadi devam edelim, derim yola!
