Hepimizin kendimize ait, ihtiyaç hasıl olduğunda kaçıp saklanabileceğimiz, sığınabileceğimiz bir yeri olmalı. Bazen herkesten, her şeyden uzaklaşarak sadece kendimizle kalıp yenilenmeye ihtiyaç duyarız. Her şeye yine, yeniden başlamak için gücümüzü toplamak ve kendimizi güvende hissetmek isteriz bazen.
Kendi konfor alanımızın olması bence bir lüks değil, bir gerekliliktir. Kendi adıma, benim için öyle.
Sonra o konfor alanımıza, en sevdiğimiz çiçekler eşlik etsin mis kokularıyla. Bu alana dışarıdan olumsuz hiçbir şeyin girmesine kesinlikle izin vermeyelim. Zaman zaman havalandırıp tozunu alalım raflara bıraktığımız anılarımızın. Bırakalım öncülük etsinler yeni yaşanacaklara, bilirkişi edalarıyla. Böylece daha az hata yaparız biz de.
Fotoğraflar asalım kıyıya köşeye. Özlediklerimiz olsun o resimlerde. Selam verelim teker teker hepsine. Kulaklarına fısıldayalım; "Seni özledim," diye.
Perdeyi açalım, davet edelim içeriye güneşi de. Biraz hasbıhal etmek onunla, ilaç gibi gelir ruhumuza.
Adresini vermeyelim buranın kimselere; sadece bizim bilmemiz yeter bence...
