İçsel gücümüzü fark ettiğimizde, korksunlar bizden. Gelsin gelmekte olan; kabul eder, tekâmül ile karşılarız her geleni. Sadece yapmamız gereken ışığımızı yakmak, içimizdeki devi uyandırmak. Evrendeki gücümüzü aktiflemek, kinetik hâle getirmek. Sonra da sonuna kadar iyilik için, iyiliğimiz için kullanmak. Başarıp üstesinden geldiğimizde bolca şımartmalı, kutlamalıyız kendimizi en hak edilmişlik ile.
Yaşadığımız olumsuzlukları kader diye kabul ediş; kendimizden kaçmanın, saklanmanın en kolay hâli bence.
Kendimizi sevmek, doğru tanımak, sınırları çizmek, kırmızı noktalarımızı işaretlemek bizi biz yapan çok önemli değerler, kıymetliler.
Eksikliklerimizi, olumsuz taraflarımızı bilip kabul etmek hem büyük meziyet hem de yaralarımız için adeta yara bandı demek.
Hiçbirimiz mükemmel değiliz, mükemmeli de aramıyoruz, arayamayız da zaten; ancak olabilecek en iyi hâlimiz olmakla da yükümlüyüz.
Her birimizin bu dünyada oluş sebebi farklı farklı. Dersimizi çok çalışıp, bulmalıyız bu sorunun cevabını...
