Ne çok çocuk hayallerine kavuşur, oyuncakçıdan alınan o oyuncaklar ile.
Oradan istediğimiz alınmaz ise, küsü veririz anne babamıza, belki de biz.
Doğum günlerimizde en çok oyuncak mutlu eder, eğer çocuk isek bizleri.
Hem hayallerimiz, hem de tüm gerçekleri çıkarı verir, seçtiğimiz oyuncak gün yüzüne.
Hayatın kendisi de bir oyun değil midir sizce de? Sahnedeyiz, becerebildiğimizce biz.
Ya başarıyla oynayıp sahnede kalır izimiz. Belki yol gösterir bizden sonrakilere ayak izimiz.
Ya da esamemiz bile okunmaz, sahne kapanır, oyun biter, biz de yok olup gideriz...
