Kimi zaman kurşun gibi ağır geliriz kendimize. Ne yaparsak yapalım, azalmaz yürekteki o yük yine. Sanki gece çöker üstümüze, uzar gider, sabahlar olmaz bize. Güneş küstü gitti, gelmez sanki bir daha geriye. Perdeler kapanır, ışığın zerresi girsin istemeyiz içeriye. Büyür gider o ağırlık, bize de çeker gittiği yer, her neresiyse.
Bazen de kuş olur, uçar, kanatlanırız özgürlüğe. Her şey geçer gider kanatlarımızın altından, bize dokunmadan usulca. Süzülürüz gökyüzünde, en ihtişamlı, ışıl ışıl halimizle. Her şey kuş tüyü gibi, yumuşacık gelir sanki bize. Sarar sarmalar o hafiflik kalbimizi de.
Her halimiz bize dair, biziz aslında. Geleni geldiği gibi kabul edersek eğer, işte o zaman büyür, devleşir, güçlenir, baş ederiz gelecek olan, gelen her neyse...
