Bir başımıza kalırız bazen, kalabalığın orta yerinde. Görülmeyiz, duyulmayız gibi gelir bize. Bağırırız avaz avaz, sesimiz yettiğince. Kulaktan kulağa yayılır sesimiz, kalabalıktan biri oluveririz, işte o zaman biz de. Bir selam verip herkese, çekiliriz yine kendimize.
Bazen derin muhabbetler edilir samimiyetle, bazen de bütün yüzler yabancı gelir bize.
Orada verilen sözler tutulur belki de ya da unutulmuştur bile.
Öyle derin izler bırakalım ki biz, oradan gitsek bile orada kalsın bizim bir yanımız; hatırlanalım, silinmeyelim ait olduğumuz yerlerden diye...
