Tarih sayfalarında bazı isimler vardır ki yüzyıllar geçse de etkilerini yitirmez; aksine her geçen gün daha derin anlam kazanır. Mustafa Kemal Atatürk de bu nadide isimlerin en başında gelir. 10 Kasım, milletimiz için matem günü olmasının ötesinde, onun fikirlerini, vizyonunu ve mirasını yeniden idrak etme, anma ve geleceğe taşıma günüdür.
Her 10 Kasım'da, saatler 09.05'i gösterdiğinde, Türkiye'de hayat durur. Bu sessizlik, sadece kaybın acısını simgelemez; aynı zamanda bir milleti küllerinden yeniden yaratan deha önünde duyulan derin saygı ve minnettarlığın sessiz çığlığıdır. O, sadece askerî bir deha değil, aynı zamanda çökmekte olan bir imparatorluktan çağdaş, akılcı ve bağımsız bir cumhuriyet çıkaran eşsiz bir devlet adamıydı.
Atatürk'ün büyüklüğü, karşılaştığı imkânsızlıklar karşısında asla pes etmemesinden ve gücünü daima Türk milletine olan inancından almasından gelir. "Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, ama Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır." sözü, onun şahsını değil, kurduğu sistemin ve milletin iradesinin kalıcılığını vurgular. Bu yüzden 10 Kasım, arkada bırakılan kara bir hüzünden ziyade, onun "en büyük eserim" dediği Cumhuriyet'e sahip çıkma bilincini tazelediğimiz uyanış anıdır.
Bugün, Atatürk'ü anmak demek sadece heykellerine çelenk koymak ya da biyografisini hatırlamak değildir. Onu anmak; akıl ve bilimi rehber edinmek, eğitime, üretime, sanata ve özgür düşünceye değer vermektir. Onun gösterdiği "muasır medeniyetler seviyesinin üstüne çıkma" hedefi, yarınlara daha güvenle bakmamız için bize ışık tutmaya devam etmektir.
Sonuç olarak 10 Kasım veda değil, başlangıçtır. Atatürk, fikirleriyle, devrimleriyle ve aydınlattığı yolla her daim aramızda yaşamaktadır. Bize düşen görev, onun emaneti olan bu güzel vatanı ve Cumhuriyet'i korumak, akıl ve vicdan hürriyetinden ödün vermeden daha ileriye taşımaktır.
Esin Kara
