Sahadan Kaleme, Kalemden Gündeme-9
Milli Eğitim Akademisi kapsamında, dört ve sekiz yılını dolduran okul yöneticilerinin yeniden değerlendirme sürecine alınması ve eğitim programına tabi tutulması, özü itibarıyla tartışılabilecek bir konu değildir. Eğitim yöneticiliğinin gelişime açık olması, belirli aralıklarla güncellenmesi ve yeni eğitim politikalarıyla uyumlu hale getirilmesi elbette değerlidir. Kimsenin “eğitime” ya da “gelişime” itiraz ettiği yok.
Ancak bugün sahada oluşan rahatsızlığın sebebi, eğitimin varlığı değil; uygulanış biçimidir.
Çünkü meseleye biraz yakından bakıldığında ortaya ciddi bir gerçek çıkıyor: Bu programa alınan insanların önemli bir kısmı meslekte yıllarını vermiş, onlarca kriz yönetmiş, farklı nesillerle çalışmış, okul kültürü oluşturmuş yöneticilerden oluşuyor. Otuz yıllık yöneticilik tecrübesi olan insanlara “yönetici yetiştirme programı” ifadesiyle yaklaşılması bile başlı başına psikolojik bir kırılma oluşturuyor. İnsanlar burada kendilerini geliştirmeye değil, sanki yeniden yeterlilik ispat etmeye çağrılmış hissediyor.
Dahası zamanlama da doğru okunmuş değil.
Okulların en yoğun döneminden geçiyoruz. TÜBİTAK fuarları, yılsonu etkinlikleri, Maarif Modeli’nin sahadaki uygulamaları, kapanış işlemleri, devamsızlık ve başarı süreçleri derken okul yöneticileri zaten haftanın her gününü yoğun tempoda geçiriyor. Tam da böyle bir dönemde, hafta sonlarının da yüz yüze eğitimlerle doldurulması; dinlenme alanını tamamen ortadan kaldırıyor.
Unutulmaması gereken bir şey var:
Yorulan insan hata yapar.
Dinlenemeyen yönetici verim kaybeder.
Motivasyonu düşen idareci ise uzun vadede kuruma da zarar verir.
Üstelik konu sadece zaman da değil.
Önümüzde Kurban Bayramı var. Günler öncesinden plan yapılmış, memleketine gidecek, ailesiyle vakit geçirecek, büyüklerini ziyaret edecek insanlar var. Bazıları kurban organizasyonu yapmış durumda. Tam da toplumun aile bağlarının güçlendiği bir dönemde, hafta sonlarını zorunlu yüz yüze eğitimlerle doldurmak; hayatın doğal akışını hesaba katmayan bürokratik bir yaklaşım görüntüsü veriyor.
İstanbul gibi ulaşımın başlı başına bir mesele olduğu bir şehirde dahi dört ayrı merkez belirlenmiş olmasına rağmen, bazı ilçeler açısından süreç hâlâ ciddi bir yük oluşturuyor. Silivri’den Fatih’e ya da Şile’den Kadıköy’e ulaşmak zorunda kalan yöneticiler için mesele yalnızca eğitim değil; aynı zamanda saatler süren bir ulaşım meselesine dönüşüyor. Anadolu’da ise şartlar çok daha ağır. Tek merkez üzerinden planlama yapılan illerde, günlük ulaşım mesafesi yüz kilometreyi aşan örnekler bulunuyor. Bu şartlarda insanların hafta sonunu yolda geçirip ardından yüksek verim beklemek, sahadaki gerçeklikle tam olarak örtüşmüyor.
Oysa çözüm aslında çok basit.
Bugünün teknolojik imkânları düşünüldüğünde bu eğitimler çevrim içi, uzaktan ve çok daha erişilebilir bir modelle gerçekleştirilebilir. Böylece hem amaçlanan içerik aktarılır hem de sahadaki insanların yükü biraz olsun hafifletilmiş olur. Kimse “eğitim olmasın” demiyor. Kimse devletine, kurumuna ya da Bakanlığa karşı bir duruş sergilemiyor. Bu insanlar zaten devletin yükünü yıllardır omuzlayan kamu görevlileri.
Söylenen şey açık:
İyi niyetli bir uygulama, yanlış yöntemle yürütülüyor.
Bugün gerçekleştirilen ilk eğitimlerde de farklı sınıflardan yöneticilerin ortak kanaati buydu. Konuşulan temel mesele; eğitimin gerekliliğinden çok, yüz yüze ısrarının oluşturduğu mağduriyetlerdi. Çünkü sahadaki insanın sesi dikkate alınmadan yapılan her planlama, zamanla amacından uzaklaşır.
Hâlâ geç değil.
Bu süreç, uzaktan eğitim modeline dönüştürülerek hem Bakanlığın hedefleri korunabilir hem de yöneticilerin çalışma ve yaşam dengesi gözetilmiş olur. Israr, çözüm üretmediği noktada fayda değil yük oluşturur.
Ve eğitim yönetimi, en başta insanı anlamayı gerektirir.
Emre ŞAHİN
Eğitim-Bir-Sen İstanbul 4 Nolu Şube
Başkan Yardımcısı (Basın ve İletişim)
emreerensahin@gmail.com
