KarşıSav / Sibel Boz
Paraguay’ın Piribebuy kentinde dokunan Poncho Para’í de 60 Listas, köklerini sömürge öncesi yerli halkların el emeği tekniklerinden alıyor. Doğal ipliklerle, sabırla ve sessizlikle işlenen bu ponçolar, 19. yüzyıldaki Üçlü İttifak Savaşı sırasında savaşçıların omzunda ısınmak ve gizlenmek için kullanılmış; o günden bugüne, halkın kimliğini taşıyan bir simgeye dönüşmüş durumda.
1901 yılında yerel endüstri fuarında ödül alarak resmen tanınan ponço, zamanla yalnızca bir giysi değil, bir kültürel direniş hikâyesi haline geldi. Ancak bugün, bu geleneği sürdüren usta dokumacıların sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor.
İpliğin Ardındaki Miras
UNESCO, 2023 yılında Poncho Para’í’yi “Acil Korunması Gereken Somut Olmayan Kültürel Miras” listesine dahil etti. Bu tanıma, sadece bir unvan değil; üretimin devamlılığı için gerekli hammadde ve eğitim desteğini de beraberinde getirdi.
2024’te iplik temini durma noktasına geldiğinde, ustalardan biri olan Fidelina Burgos, “Şimdilik ara verdik. İpliği bekliyoruz çünkü Peru’dan geliyor. Eğer ip gelmezse aletlerimizi askıya almak zorunda kalacağız.” diyerek zanaatin kırılganlığını dile getirmişti.
Kadınlar Mirası Yaşatıyor
Bu geleneğin ayakta kalmasını sağlayan en önemli isimlerden biri, Paraguay’da “Yaşayan Ulusal Hazine” ilan edilen Rosa Segovia. Segovia, 2019’da kendi evinde “Poncho de 60 Listas Koruma Okulu”nu açarak kadınlara dokumanın üç bölümünü —gövde, püskül ve kenar (fajita)— öğretmeye başladı.
“Başkalarına öğretmeye devam etmek benim görevim, çünkü bilgimi mezara götürmek istemiyorum,”
diyor Rosa Segovia, her ilmeğiyle geçmişi bugüne taşıyarak.
UNESCO’dan Somut Olmayan Destek 
UNESCO’nun desteğiyle, Paraguay Ulusal Kültür Sekreterliği ve Paraguay El Sanatları Enstitüsü tarafından 2025’te Acil Koruma Planı başlatıldı. Bu plan sayesinde zanaatkârlar, yüksek kaliteli merserize pamuk ipliği satın alabiliyor. Aynı zamanda yerel üretim için yeni iplik türleri test ediliyor — böylece dışa bağımlılık azalıyor, zanaatın geleceği güvence altına alınıyor.
UNESCO bu sürece yalnızca mali değil, eğitimsel ve toplumsal destek de sunuyor. Kadınların üretim zincirinde daha görünür hale gelmesi, geleneksel tekniklerin belgelenmesi ve genç kuşaklara aktarılması için yerel programlar uygulanıyor.
Bu anlayış, UNESCO’nun temel ilkesinde saklı:
“Topluluklar kendi miraslarının taşıyıcısıdır; biz sadece kolaylaştırıcıyız.”
Yaşayan Bir Bellek
Poncho Para’í’nin hikâyesi, bir halkın kültürel direncinin hikâyesi. Bu el sanatının yaşaması, sadece geçmişe duyulan saygı değil; kadınların emeğine, yerel bilginin değerine ve kültürün sürekliliğine bir inanç.
“Bu, tüm kadınlara finansal destek. Çünkü bu tür ponçolar sadece Amerika’da, Paraguay’ın Piribebuy şehrinde var — neden tüm dünyada olmasın?”
— Fidelina Burgos
Bir halkın geleceği, ellerini geçmişe uzatan kadınların ilmiklerinde saklıdır.
